Turk In Nederland: Ik, mij en mijn Nationaliteit.

“Maar toch scherm ik mezelf af om niet aan iemands slechte kant te komen, je voelt je verloren en gecensureerd alsof je niet jezelf mag zijn”

Stel je voor. Je bent geboren in Nederland, gaat naar een Nederlandse school, woont je hele leven in Nederland, draagt bij aan de Nederlandse maatschappij, en ondanks jouw roots hier niet vandaan komen.

Wat betekent jouw land van herkomst nog voor jou, als jij meer Nederlandse cultuur mee krijgt dan de cultuur van waar je ouders vandaan komen?

Tuurlijk heb je nog je familie waar je het een en ander van mee krijgt, toch krijg je meer mee van school en je omgeving dan van alleen je familie. Nu ben je op een punt gekomen waar je vastloopt, je hebt twee paspoorten, maar betekent dat ook dat er twee versies van jou zijn?

Zelf heb ik me deze vraag vaker gesteld. In Turkije liggen mijn roots, maar toch associeer ik me meer met Nederland, ik voel me meer Nederlands. Al zou het voor de meeste mensen met een dubbele nationaliteit makkelijk zijn om hier niet veel last te van hebben. Maar als je opgroeit in een andere omgeving en cultuur als dat van je land van herkomst brengt het vaak een gevoel dat je in geen van de twee landen echt thuis voelt. Welk gevolg had dit voor jou? Hoe voelde je je, waar worstel je mee?

Al zou het niet opvallen dat ik van Turkse afkomst ben is mijn naam al een dead giveaway en dat brengt vaak dezelfde vraag als je nieuwe mensen ontmoet “waar komt jij vandaan?” gevolgd door een script  dat je hebt gefabriceerd, omdat het gesprek altijd een bepaalde kant op loopt.  Er wordt van je verwacht om up-to-date te zijn met relevante gebeurtenissen van beide landen en van beide kanten wordt er van je verwacht dat je aan hun kant staat. Altijd als er mij werd gevraagd wat ik vind van Erdogan geef ik een neutraal antwoord, wetende dat ik niet pro Erdogan ben. Maar toch scherm ik mezelf af om niet aan iemands slechte kant te komen, je voelt je verloren en gecensureerd alsof je niet jezelf mag zijn.  En in deze situatie raak je jezelf vaak kwijt.

Zelfs tijdens het schrijven van deze blog heb ik het moeilijk. Wat nou als mijn ouders of familie deze blog vinden? Wekt dat niet een gevoel van wantrouwen naar onze afkomst op? Je gaat jezelf corrigeren omdat je niet disrespectvol wilt overkomen tegen over mensen met dezelfde afkomst, maar waarom doe je dat als jouw afkomst al niet veel voor je betekent?

Het wordt alleen nog erger als je je realiseert dat er een verplichte dienstplicht is in Turkije. Waarom zou je in dienst gaan voor een land waar je je niet thuis voelt. Tuurlijk kan je het afkopen maar als student kan je je moeilijk inbeelden om het leger in te gaan of 2000 euro te betalen die je niet hebt voor iets waar je niet achter staat.

Als kind heb ik hier en daar wel eens over willen hebben, over dat ik mij niet thuis voel bij mijn Turkse nationaliteit. Ik leerde snel  dat je dat beter niet kon doen,  anders  kreeg je vragen naar je hoofd gegooid met: “ben jij eigenlijk wel Turks?” en “heb je geen trots in je geschiedenis?”. Dingen worden je op gelegd en met een zekere disconnect met waar je vandaan komt ga je je alleen meer afstandelijker gedragen tegen dingen die met het land of de cultuur te maken hebben ook al ontkom je er niet aan.

“Turkse trots en nationalisme blokkeren je kind bij een gezonde opvoeding.” zegt Celal Altuna. Het onwetende trots om turks te zijn.  Als er tegen je word gezegd dat je een trotse turk moet zijn ben je dat ook? En als tegen je wordt gezegd dat je moet springen doe je dat dan ook? Het voelt alsof er geen ruimte is voor het individu, je gaat en staat waar er gezegd wordt dat je moet doen. Helaas met Erdogan in Turkije blijkt dat de meerderheid dus toch liever de “turkse trots” volgen dan denken voor hunzelf. Toch valt dit gedrag te begrijpen, de jongere hebben het gevoel dat ze zich ergens thuis voelen ondanks dat ze hun Nederlandse opvoeding uitsluiten. Hetzelfde geld voor de ouderen die liever iemand hebben die voor ze denkt dan dat ze dat zelf doen, het volgen van het oude vertrouwde is veilig maar laat geen ruimte over voor innovatie of vooruitgang. In de woorden van  Thomas Gray “ignorance is bliss”.

Kaashoofd Turk

Naar mate je ouder wordt begin je het jezelf ook af te vragen, waar hoor ik nou eigenlijk thuis. “Wat is voor mij thuis?!”. In Turkije word ik behandelt als toerist of buitenstaander. Ik neem het ze niet kwalijk, ik zie er eenmaal niet uit alsof ik er thuis hoor, zij kennen mij niet maar toch maakt het een impact. Terwijl hier in Nederland ik pas aparte blikken geworpen krijg naar mij zodra ze achter mijn Turkse afkomst komen. Ooit heb ik gehoord “verkaaster kan je ze niet krijgen”, voor wie ben ik nou de buitenstaander?

Dit fenomeen is niet ongehoord, ik ontmoet met de dag meer mensen die tot zekere mate een disconnect hebben met hun cultuur of land van herkomst en wanneer er over in gesprek ga krijg ik alleen maar dezelfde verwarring te horen. Het gevoel dat je niet ergens echt thuis hoort of dat er van je verwacht wordt tradities omhoog te houden terwijl jij als individu dat niet wilt. Toch vind je een bepaalt gevoel van comfort, wetende dat jij niet alleen bent met dit probleem helpt maar dat is zeer zeker niet de oplossing. Die oplossing moet ik zelf nog zien te vinden, wanneer dat mag zijn moet nog blijken.

Het zal vast moeilijk voor te stellen zijn om je in mijn schoenen te verplaatsen. Sterker nog het is nog moeilijker voor mij om mezelf om in mijn eigen schoenen te staan, vooral als de schoen mij niet past. Zijn er twee versies van mij? Er is alleen maar één ik en hoe die ik zich representeert verschilt. Maar wie ben jij en waar kom jij vandaan?

Meer weten over oordeelsvorming? Schrijf je gratis in voor de module Oordeelsvorming.

Anoniem
AnoniemGhost-writer
By |2018-12-11T10:06:14+00:00november 19th, 2018|Allochtoon, Cultuur, Integratie, Oordeelsvorming, Werelds|