/, Werelds/Tinder Escapades. Vechten of Vluchten?

Tinder Escapades. Vechten of Vluchten?

We hechten meer waarde aan het krijgen van whatsapp berichten, tinder matches en Facebook likes dan de personen van wie we deze aandacht krijgen. “We text, so we belong.”.”

“Zeg, weet je wat me opvalt? Jullie hebben nog niet aan me gevraagd of ik alweer Tinder heb.”

Het was een opmerking tussen neus en lippen door, van een vriendin die zich sinds kort weer bij het vrijgezellenleger had geschaard. Zo casual dat het me eigenlijk niet zo opviel wat voor een opmerkelijke vraag het eigenlijk was, alsof de datingsapps van nu op de checklist staan van een succesvol single bestaan. Maar hoe meer ik er over na ging denken, hoe meer ik  me realiseerde dat het opmerkelijke de werkelijkheid was geworden. We ontkomen haast niet meer aan de constante draaideur aan mensen die met één simpele veeg van onze vingers tot onze beschikking staan. En toch, voordat we op kruistocht gaan tegen de hedendaagse technologie zoals in Black Mirror, moest ik mezelf een vraag stellen; wat doen deze datingsapps met ons, en wat tekenen ze voor ons bij onze toekomstige relaties?

Staan we te ver in het gebied van zekerheid – vastigheid – dan voelen we ons opgesloten en in de kiem gesmoord, radeloos op zoek naar een uitweg.

Het is zoals Zygmunt Bauman omschrijft in zijn boek Liquid Love; we zijn constant op zoek naar die perfecte positie tussen zekerheid en vrijheid. Staan we te ver in het gebied van zekerheid – vastigheid – dan voelen we ons opgesloten en in de kiem gesmoord, radeloos op zoek naar een uitweg. Maar te veel vrijheid en we voelen ons onbelangrijk, onbegrepen en geïsoleerd, bijna alsof we er niet toe doen. Op deze manier verstoppen we ons in de illusie van keuzes, een sociale transactie van aandacht en tijd, die maken dat we het gevoel hebben er toe te doen. We hechten meer waarde aan het krijgen van whatsapp berichten, tinder matches en facebook likes dan de personen van wie we deze aandacht krijgen. “We text, so we belong,” oppert Bauman over onze vloeibare samenleving. Als we onderbewust op deze manier naar online dating gaan kijken, is het oordeel snel geveld; kwantiteit over kwaliteit. Een lopende band aan semi-leuke mensen, die we meer entertainen voor ons eigen gevoel van zelf, dan dat we op zoek zijn naar een betekenisvolle connectie.

Daar komt nog bij dat we, onder invloed van de media, nog steeds op zoek zijn naar het ideaal beeld van romantiek. We blijven wachten op onze eigen Humphrey Bogart en zijn “Here’s looking at you, kid” of die ene prins op het witte paard met wie we alle tegenslagen weten te overwinnen. In een wereld waarin er zo veel keuze is, stoten we mensen af om de meest zinloze imperfecties, omdat we weten – of hopen – dat die perfecte persoon nog ergens rondloopt, we hebben hem alleen nog niet gevonden. En in onze onzekerheden (die als een rode draad door dit verhaal heen lopen), weten we ook dat dat voor alle mensen met wie we gaan daten hetzelfde is. Dus wat als wij niet genoeg zijn? Het is een risico die we niet meer durven nemen, volledig verzwolgen door de angst dat we gaan investeren in iets wat we niet waard zijn. Ergens weten we wel dat gekwetst worden een realiteit is waar we niet aan kunnen ontkomen, maar we stoppen ferm ons hoofd in het zand en vertikken het om mensen die kans te geven. Het maakt onze relaties vele malen oppervlakkiger en zo blijven we ons altijd onvervuld voelen.  We verstoppen ons achter een beeldscherm, geven onszelf langer de tijd om na te denken over wat we zeggen, bewerken onze foto’s zodat we leuker lijken, zodat ons leven interessanter lijkt.

We creëren onze eigen opgeblazen luchtspiegel, waar we gewoon niet meer aan kunnen voldoen. Dat schild achterlaten is ontzettend eng en kwetsbaar, want ga maar na. Wanneer was de laatste keer dat je op iemand afstapte in het openbaar om zijn of haar nummer te vragen? Hoe veel spontane ontmoetingen ontstaan uit een onmiddellijke aantrekkingskracht, en durven we onze stoute schoenen aan te trekken om er meer van te maken, met het risico onze grootste vijand – afwijzing – tegen te komen? Ik kan je zeggen dat in mijn persoonlijke ervaring die momenten nog maar bar weinig voorkomen.

Dus wat dan? De handdoek in de ring gooien en accepteren dat dit onze realiteit is, radicaal stoppen met alle vormen van online dating in de hoop dat het wel goed komt?

Of misschien moeten we onszelf maar een keer simpelweg in het diepe gooien. Ik als self-proclaimed, notoriously single person maak zeker ook al deze fouten in mijn liefdesleven en mijn relaties gaan vaak nooit verder dan het oppervlakkige voordat ik me verveel, of me af ga vragen of ik niet meer verdien dan dit. Maar van mijn meest desastreuze tinder dates en halfslachtige relaties heb ik ook heel erg veel geleerd over mezelf. Bijvoorbeeld

Iemand die me om half 3 ’s nachts eruit gooit om in mijn eentje naar huis te lopen, omdat hij niet lekker is? No bueno.

Mensen die vragen of ik ook foto’s heb van mijn hele lichaam, om te checken of ik niet de proporties heb van Jabba the Hutt? No thank you.

Jabba de HuttJabba de Hutt

 Dat ik geen genoegen meer neem met het gevoel dat ik minder waard ben dan dat ik ben. Maar misschien wel de meest belangrijke les die ik heb geleerd in de afgelopen 7 jaar dat ik “op zoek ben” naar een wat meer betekenisvolle relatie, is waarschijnlijk ook de ervaring waar ik achteraf het meeste spijt van heb. De relatie waarin dingen relaxed waren, gezellig zonder alle drama, dingen die mijn hoofd niet kon processen als een liefdevolle relatie. Waardoor het dus uiteindelijk ook is stuk gelopen en mijn reis door de eindeloze draaideur aan mensen weer begon. When you have something that matters, don’t let it go. Accepteer dat mensen maar mensen zijn, en dat iedereen imperfect is. Dat jouw “sprookjesprins’ waarschijnlijk niet bestaat. Realiseer je dat je openstellen en kwetsbaar worden angstaanjagend is, maar dat het hele daten anders sowieso geen zin heeft. Want weet je, bij gekwetst worden is het nooit de vraag óf het gaat gebeuren. De vraag is wanneer en hoe, of het nou om je vriendschappen gaat of romances. Denk niet ‘oh god, daar gaan we weer’, denk ‘what a fucking journey’. En als je dat kan?

 

I’ll say Tinder away. 

Mascha de Groot
Mascha de GrootTrainer Creatief Denken en Oordeelsvorming, Zangeres Easy Wonder Band
Een bordspel-enthousiast die af en toe graag net wat verder kijkt dan de oppervlakkige spelletjes, wat goed van pas komt bij de trainingen van Creatief Denken en Oordeelsvorming. Lead-zangeres bij Easy Wonder Band. Altijd advocaat van de duivel met een luisterend oor en scherpe comebacks. Bovenal niet Batman, maar Robin.
By |2018-11-19T18:44:54+00:00oktober 23rd, 2018|Relaties, Werelds|